And That's How Dew 'C's' It

ปี 2025 คือปีแห่งการทะยานโหมรับโปรเจกต์ร้อยแปดพันเก้าดั่ง 'มนุษย์ทศกัณฑ์' จนเผาไหม้ตัวเองแทบมอดไหม้ และได้บทเรียนสลักจิตว่า "ความเก่งที่แท้จริงคือการรู้จักปฏิเสธ" จากการเรียนรู้อย่างบ้าคลั่ง และการตกตะกอนทางธรรม นำไปสู่การตระหนักรู้ ถึงความเปราะบางของชีวิตและ 'ไตรลักษณ์' ที่สอนให้เลิกแบกความเพอร์เฟกต์ เลิกยึดติด เลิกพยายามควบคุมสิ่งที่ควบคุมไม่ได้ แล้วหันมาปล่อยวางเพื่อหาความสุขที่แท้จริง ก้าวต่อไปคือการทรานส์ฟอร์มพื้นที่ของตัวเองสู่ 's.up dnschool' The Pub ที่ผสานศาสตร์ Product Design เข้ากับ Life Design และปรัชญาจีน (ลิขิตฟ้า ชะตาดิน มานะคน) เพื่อใช้ทักษะนักออกแบบมารังสรรค์ 'ชีวิต' ให้พุ่งทะยานอย่างมีกลยุทธ์ และเพื่อใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองต้องการจริงๆ เสียที

ปี 2024 คือรถไฟเหาะแห่งการย้ายงานจาก Agency สู่ In-House ที่ฟาดหน้าให้ตื่นว่า "หนีเสือปะจระเข้" มีอยู่จริง และองค์กรที่สมบูรณ์แบบนั้นไม่มีในโลก การเผางานระดับ UX Strategy และการตบตีกับปัญหาคนทำงาน พร้อมกับบทเรียนล้ำค่าว่าโลกไม่ได้หมุนรอบตัวเรา และอย่าคาดหวังให้ใครเข้าใจอะไรถ้าเราไม่สื่อสาร ท้ายที่สุดชีวิตก็เหมือน "บรีฟงานที่คลุมเครือ" เราทำได้แค่ปล่อยวางแบบสโตอิก เลือกว่าจะยอมเหนื่อยกับอะไร แล้วเปลี่ยนประสบการณ์ทั้งหมดมาเป็น "นักแชร์" ผ่านเพจ s.up เพื่อแชร์ความเจ็บแสบคัน

การสนทนากับ AI 'Future You' ในวัย 60 ปี ไม่ใช่แค่กิมมิคไซไฟล้ำยุค แต่มันคือกระจกสะท้อนตัวตนที่ทำให้ค้นพบว่า ความสุขที่แท้จริงอาจเป็นเพียงเรื่องเรียบง่ายอย่างครอบครัว ไม่ใช่เป้าหมายธุรกิจแสนล้าน บทเรียนนี้พลิกมุมมองในฐานะนักออกแบบ สู่การสร้าง 'Self Experience' ที่ AI ไม่ใช่แค่เครื่องมือทำนายอนาคต แต่ต้องมี Emotional Intelligence เข้าใจบริบทชีวิต และเป็นพื้นที่ปลอดภัยให้มนุษย์ได้ทบทวนตัวเอง ท้ายที่สุด AI มีหน้าที่เพียงตั้งคำถามที่เราหลงลืมไป เพื่อกระตุกให้เรากลับมาโฟกัสกับปัจจุบัน เพราะ AI อาจช่วยเขียนฉากทัศน์ในอนาคตได้ แต่มนุษย์คือคนเดียวที่ต้องลงมือใช้ชีวิตนั้นจริงๆ